Przemówienie Józefa Ratzingera w Wielkiej Synagodze w Rzymie

17 stycznia 2010 w rzymskiej synagodze

Jeszcze raz o jednym z czołowych modernistów doby Soboru Watykańskiego II, którego niestety tak wielu „tradycjonalistów” uważa za obrońcę tradycji, w tej chwili tęskni za nim, a niektórzy dotąd uważają za „papieża”. Nawet FSSPX chciało z nim „wzmacniać wiarę” w trakcie tzw. roku wiary.

Podobnie jednakże ma się rzecz z innymi faworytami „tradycjonalistów”, jak Gerhard „kardynał” Muller, który również wprost neguje niektóre prawdy wiary (cf. np. niedawny artykuł ze strony Novus Ordo Watch, ale o tym już było wcześniej wiadomo).

Jednym z najpoważniejszych dziś problemów jest zatrzymanie się wielu uczciwie zastanawiających się nad problemami w Kościele na pozorach i sprawach powierzchownych. Ratzinger, jak i inni moderniści, zaprzecza prawdom wiary i dlatego nie mógł posiadać władzy Chrystusowej, asystencji Ducha Świętego, nie mógł być Papieżem i Kościołem (Papież bowiem to Kościół).

Wynika to z braku znajomości tej wiary przez duchownych i świeckich oraz prawdziwej plagi fałszywych nauczycieli, którzy do swego postępowania dostosowują nauczanie Kościoła.

Pelagiusz z Asturii

Przemówienie Józefa Ratzingera w Wielkiej Synagodze w Rzymie

17 stycznia 2010 r. Benedykt XVI spotkał się ze wspólnotą żydowską w Wielkiej Synagodze w Rzymie (wzniesionej w 1904 r., a zatem po zdobyciu Rzymu i przełamaniu murów Porta Pia [przez wojska Risorgimento w 1870 r. – przyp. tłum.] i usytuowanej rozmyślnie między wzgórzami Kapitol i Janikulum na pamiątkę zwycięstw Risorgimento).

Przemówienie, które wygłosił Józef Ratzinger z tej okazji, zrelacjonował w pełni „L’Osservatore Romano” (18-19 stycznia 2010, s. 4-5; tytuł redakcji: „Un cammino irrevocabile di fraterna collaborazione” [„Bezpowrotna droga braterskiej współpracy”]) i odpowiednio skomentował dwutygodnik „Si si no no”, (nr 2 z 31 stycznia 2010, s. 4-6) do którego odsyłamy naszych czytelników, którzy bez wątpienia rozpoznają styl komentatora. Natomiast przemową, którą Józef Ratzinger powinien był skierować do owej wspólnoty, jeśli byłby on prawdziwie i formalnie Benedyktem XVI, to znaczy Wikariuszem Chrystusa, mogłaby być ta, którą sam Chrystus skierował do Żydów niedługo przed Jego Męką, którą to możemy przeczytać w Ewangelii (Mt 21, 33-44; Mr 12, 1-11; Łk 20, 9-18), znana jako przypowieść o przewrotnych rolnikach.

Celem uniknięcia niepotrzebnego powielania tekstu, „Sodalitium” odsyła swoich czytelników, jak już napisano, do wspomnianego artykułu pisma „Si si no no” (dystansując się jednak od linii owego pisma). Przypominamy jednakże kilka istotnych wypowiedzi odnośnie „pana domu”, który przyjął J. Ratzingera, tj. naczelnego rabina Rzymu, dr. Riccardo Di Segniego.

„Sodalitium” zajmowało się już wiele razy jego myślą, na przykład w artykule x. Nitoglii „Le Toledoth Jeshu. L’antivangelo ebraico” [„Toledot Jeszu. Żydowska antyewangelia”] (n. 47), będącym recenzją wznowionej edycji tego oszczerczego pomówienia wobec naszego Pana Jezusa Chrystusa wydanej właśnie przez Di Segniego (R. Di Segni, Il Vangelo del ghetto [Ewangelia getta], wyd. Newton Compton, 1985). Nasze pismo przeanalizowało następnie interesujące przemówienie wygłoszone przez rabina Di Segniego 17 stycznia 2002 r. w auli Wyższego Seminarium Papieskiego w Rzymie na temat praw noachidzkich (x. Ricossa, „Parlarsi chiaro per capirsi meglio. I Noachidi e il Rabbino Capo Di Segni” [„Rozmawiać ze sobą wyraźnie, aby się lepiej zrozumieć. Noachidzi i naczelny rabin Di Segni”], w nr. 54 „Sodalitium”). Rabin Di Segni powrócił do kluczowej kwestii praw noachidzkich (również dla relacji między chrześcijaństwem a judaizmem) w wystąpieniu, które nastąpiło 26 maja 2003 r. w Willi Medyceuszów Il Vascello w Rzymie, siedzibie Wielkiego Wschodu Włoch, w obecności Wielkiego Mistrza Raffiego (por. „Erasmo notizie”, Biuletyn informacyjny Wielkiego Wschodu Włoch, nr 11 z 15 czerwca 2003 r.: „Il patto noachita” [„Pakt noachidzki”]). W tej siedzibie – określonej przez niego jako „prestiżowa” – rabin Di Segni nie omieszkał przypomnieć z dumą noachidom Wielkiego Wschodu, że jego własny ojciec był związany z masonerią (film z przemówieniem rabina można znaleźć np. na tej stronie http://www.ccsg.it/masson.htm). Aby nie faworyzować jednej loży kosztem innej, naczelny rabin zwrócił się również do masonów z Wielkiej Loży Włoch starych i przybranych mularzy (Piazza del Gesù) w Rzymie, z siedzibą w pałacu Vitelleschi, 27 października 2006 r., na zaproszenie Wielkiego Mistrza Danesin. Tego dnia naczelny rabin zadeklarował sprzeciw wobec utrzymania obecności krucyfiksu w budynkach użyteczności publicznej. Jesteśmy pewni, że te doniesienia, jak również inne, które można z łatwością znaleźć w związku z kolejnymi stanowiskami, jakie przyjmował rabin Di Segni wobec Kościoła Katolickiego, mogą rzucić dodatkowe światło na „bezpowrotną drogę braterskiej współpracy”, po której kroczą razem wspólnota żydowska i Benedykt XVI ze swoimi współpracownikami.

„Sodalitium

Komunikat Centro studi Federici z 20 stycznia 2010 r.: „Głosy”

1 – Głos synagogi

Rzym, 18 stycznia 2010, wizyta Benedykta XVI w synagodze: kilka fragmentów przemówień wygłoszonych przez Riccardo Pacificiego (prezydenta wspólnoty żydowskiej w Rzymie), Renzo Gattegniego (przemówienie prezydenta związku wspólnot żydowskich we Włoszech), Riccardo Szmuela Di Segniego (przemówienie naczelnego rabina Rzymu). Źródło: http://www.romacer.org/17_01_2010/

  • Pochwała Risorgimento

Pacifici: Wspólnota, która na przestrzeni wieków, lecz szczególnie po 1870 r., mogła wnieść swój własny wkład w rozwój kulturalny, ekonomiczny i artystyczny nie tylko naszego Miasta, ale całego naszego Kraju; która walczyła o jedność Włoch i broniła Ojczyzny w I Wojnie Światowej. Di Segni: (…) po zdobyciu wolności w 1870 r.

  • Pochwała syjonizmu

Pacifici: Dla nas Żydów państwo Izrael jest owocem wspólnej historii i nierozerwalnego związku, który jest kamieniem węgielnym naszej kultury i tradycji. Prawem, które, jak wie każdy uznający święte teksty Biblii człowiek, zostało nadane ludowi Izraela.

Gattegna: Nasze pokolenie, które przeżyło Shoah i które miało później szczęście ujrzeć realizację tysiącletnich dążeń do odbudowy państwa Izrael.

Di Segni: Obok tego cudu przetrwania osiągnięto cud odzyskania niezależności przez państwo Izrael. Minęły 24 lata od historycznej i niezapomnianej wizyty papieża Jana Pawła II w tej synagodze. Prośba o uznanie państwa Izrael skierowana do papieża przez naszych przywódców była wtedy tak usilna, że została spełniona kilka lat później. Był to kolejny dowód na nastanie innych, bardziej dojrzałych czasów. Państwo Izrael jest podmiotem politycznym, zagwarantowanym przez prawo narodów. W naszej wizji religijnej nie możemy jednak nie widzieć w tym wszystkim również planu opatrzności. W powszechnym języku często używa się takich wyrażeń, jak „ziemia święta” i „ziemia obiecana”, lecz ryzykuje się zagubienie w nim oryginalnego i prawdziwego sensu. Ta ziemia jest ziemią Izraela, a w języku hebrajskim nie jest dosłownie ziemią, która jest święta, ale jest „eretz hakodesz”, czyli ziemią Tego, który jest Święty (…) W świadomości żydowskiej jest to fakt fundamentalny i nieodzowny, o którym warto pamiętać, że opiera się na Biblii, której i wy i my dajemy, choć rozumiejąc ją inaczej, święte znaczenie.

  • Pochwała Soboru Watykańskiego II, Jana XXIII i Jana Pawła II

Pacifici: Jan Paweł II, którego wspominam z głębokim szacunkiem. (…) Za pontyfikatów Jana XXIII i Jana Pawła II dokonało się wiele gestów i aktów pojednania. Począwszy od Nostra aetate po jego wizytę w Izraelu i w Jad Waszem.

Gattegna: Wasza wizyta w Wielkiej Synagodze w Rzymie ściśle łączy się z tą, którą odbył Wasz poprzednik, papież Jan Paweł II, 13 kwietnia 1986 r. Te dwa ważne wydarzenia stanowią realizację nowego kursu w stosunkach między żydami a chrześcijanami, rozpoczętego 50 lat temu i promowanego przez papieża Jana XXIII, który jako pierwszy pojął, że konstruktywny dialog i spotkanie w duchu pojednania będzie mógł nastąpić jedynie przy założeniu równej godności i wzajemnego szacunku. Te zasady zostały uroczyście potwierdzone w deklaracji Nostra aetate, która, powstawszy z inicjatywy i chciana przez papieża Jana XXIII, została promulgowana 28 października 1965 r. przez Sobór Watykański II. Od tego momentu zaczął się rozwijać dialog między żydami a chrześcijanami. (…) składam głęboki hołd pamięci papieża Jana Pawła II.

Di Segni: Czasy w oczywisty sposób się zmieniły i dziękujemy Signore (sic!) Benedyktowi, że doprowadził nas do epoki wolności; a po wolności wywalczonej w 1870 r. możemy, od czasów Soboru Watykańskiego II, utrzymywać relacje z Kościołem katolickim i jego papieżem na warunkach równej godności i darząc się wzajemnym szacunkiem. To otwartość Soboru umożliwia te relacje; jeśli zostałaby zakwestionowana, to nie byłoby już możliwości dialogu. (…) Podczas wizyty w tej Synagodze, papież Jan Paweł II opisał relacje między żydami a chrześcijanami mianem braterskich.

  • Pochwała imigracji we Włoszech

Pacifici: Wzmocnić kulturę otwartości i solidarności, altruizmu i pragnienie poznania drugiego człowieka. Musimy przeciwdziałać tym ksenofobicznym i rasistowskim ideologiom, które podtrzymują uprzedzenia, uzmysłowić ludziom, że nowi imigranci przybywają, aby zamieszkać na naszym kontynencie, aby żyć w pokoju i aby osiągnąć dobrobyt, co ma znaczące i pozytywne skutki dla całej społeczności. (tak oto przemawia rabin do gojów – przyp. PA)

  • Krytyka Piusa XII

Pacifici: Dlatego milczenie Piusa XII w obliczu Szoahu jest nadal boleśnie odczuwane jako brakujący czyn. Może nie zatrzymałoby ono pociągów śmierci, ale wysłałoby to sygnał, słowo wielkiej pociechy, ludzkiej solidarności, dla naszych braci transportowanych do kominów Auschwitz.

2 – Głos Benedykta XVI

Przemówienie w Wielkiej Synagodze w Rzymie 17 stycznia 2010 r.:

(…) Nauczanie Soboru Watykańskiego II stanowiło dla katolików stały punkt odniesienia w kształtowaniu nastawienia do narodu żydowskiego i w stosunkach z nim — był to nowy i znamienny ich etap. Sobór dał decydujący bodziec do tego, by z zaangażowaniem i w sposób nieodwołalny wejść na drogę dialogu, braterstwa i przyjaźni; proces ten umocnił się i rozszerzył podczas ostatnich 40 lat dzięki ważnym i znaczącym wydarzeniom i gestom, z których pragnę jeszcze raz przypomnieć historyczną wizytę w tym miejscu mojego czcigodnego poprzednika 13 kwietnia 1986 r., jego liczne spotkania z przywódcami żydowskimi, także podczas zagranicznych podróży apostolskich, jubileuszową pielgrzymkę do Ziemi Świętej w 2000 r., dokumenty Stolicy Apostolskiej, które po deklaracji Nostra aetate dostarczyły cennych wskazań, by ułatwić pozytywny rozwój stosunków między katolikami i żydami. Również i ja w latach mojego pontyfikatu starałem się okazywać, że naród Przymierza jest mi bliski i drogi. Wciąż żyją w moim sercu wspomnienia wszystkich momentów pielgrzymki, którą z radością odbyłem do Ziemi Świętej w maju ubiegłego roku, jak również liczne spotkania ze wspólnotami i organizacjami żydowskimi, zwłaszcza wizyty w synagogach w Kolonii i Nowym Jorku.

Kościół wyraził też ubolewanie z powodu błędów swoich synów i córek i prosił o przebaczenie tego wszystkiego, co w jakiś sposób mogło ułatwić rozprzestrzenienie się plagi antysemityzmu i antyjudaizmu (por. Komisja ds. Kontaktów Religijnych z Judaizmem, Pamiętamy: Refleksje nad Szoah, 16 marca 1998 r.). Oby te rany mogły się zabliźnić na zawsze! (…) [tłumaczenie przemówienia za: https://w2.vatican.va/content/benedict-xvi/pl/speeches/2010/january/documents/hf_ben-xvi_spe_20100117_sinagoga.pdf – przyp. tłum.]

(Nasz komentarz: szczególnie niepokojące jest potępienie antyjudaizmu. Judaizm Nowego Testamentu neguje Trójjedyność Boga i Bóstwo Pana Jezusa. Antyjudaizm jest zatem konsekwencją katolickiej wiary w Przenajświętszą Trójcę i Przenajświętszego Zbawiciela).

Źródło tekstu przemówienia: http://www.vatican.va/holy_father/be nedict_xvi/speeches/2010/january/docu ments/hf_ben-xvi_spe_20100117_sinago ga_it.html

3 – Głos Kościoła

Nauczanie św. Piotra Apostoła

Bóg Abrahama i Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, Bóg Ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, Któregoście wy wydali, i zaparli się przed Piłatem, podczas gdy on osądził, że uwolnić go należy. Wy zaś zaparliście się świętego i sprawiedliwego i prosiliście, aby wam darował zabójcę. Zabiliście sprawcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych, czego my świadkami jesteśmy. (…) Bóg zaś to, co przez usta wszystkich proroków był przepowiedział, że Chrystus jego miał cierpieć, tak spełnił. A przeto pokutujcie, i nawróćcie się, aby złagodzone były grzechy wasze. (Dz 3, 13-19).

Przełożeni ludu i starsi, słuchajcie: (…) niechże wam wszystkim i całemu ludowi izraelskiemu wiadome będzie, że przez imię Pana naszego Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, któregoście ukrzyżowali, którego Bóg wzbudził z martwych, że przez niego ten stoi zdrowy przed wami. Ten jest „kamień, który został odrzucony przez budujących, który stał się kamieniem węgielnym”; i nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni (Dz 4, 8-12).

Bóg ojców naszych wskrzesił Jezusa, któregoście wy zabili, zawiesiwszy na drzewie (Dz 5, 30).

Modlitwa wielkopiątkowa z Mszału Rzymskiego

Módlmy się też i za wiarołomnych Żydów: niech Pan i Bóg nasz zedrze zasłonę z serc ich, aby z nami poznali Pana naszego, Jezusa Chrystusa

Wszechmocny, wieczny Boże, który w miłosierdziu swojem nikomu, nawet wiarołomnym Żydom, przebaczenia nie odmawiasz, wysłuchaj modlitw naszych za lud ten zaślepiony, aby wreszcie poznał światło prawdy, którem jest Chrystus i z ciemności został wybawion. (Mszał rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Opactwo Św. Andrzeja Lophem lez-Brugez 1931 r.) (…)

Tłumaczył z języka włoskiego Czytelnik. Źródło: pismo „Sodalitium”, nr 64 z maja 2010 roku (wersja włoskojęzyczna), s. 10-14.

Reklamy

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s