Palemka i nowe artykuły o obrzędach Wielkiego Tygodnia

W tradycyjnych obrzędach Wielkiego Tygodnia w Niedzielę Palmową właściwą Mszę poprzedza obrzęd przypominający Mszę suchą (Mszę bez konsekracji): są tam modlitwy (oracje, etc.), lekcja, graduał, ewangelia, prefacja, Sanctus, etc. Za pośrednictwem kilku pięknych i starożytnych oracyj kapłan dokonuje poświęcenia palemek, kropi je i okadza. Rozdawane są wśród obecnych duchownych i wiernych, po czym następuje uroczysta i triumfalna procesja. Bowiem ceremonia ta ma wybitnie zwycięski charakter.

Palemka, jako symbol życia, musi być przynajmniej częściowo złożona z zielonych gałązek. W Polsce istnieje zwyczaj przygotowywania wyjątkowo strojnych palemek (który przyszedł do nas z Wilna zresztą), niestety jednak zazwyczaj są one kompletnie suche, jak śmierć, z którą procesja tego dnia nie ma nic wspólnego. Dlatego należy nadać życia temu suszowi poprzez dodanie jakiejś żywej części roślin. W innych krajach po prostu używa się gałązek palmowych lub, łatwiej dostępnych, bukszpanowych. Ludzie ich nie przynoszą, ale leżą na odpowiednim miejscu gotowe do poświęcenia i rozdania.

Poświęcona palemka jest sakramentale, podobnie jak na przykład gromnice poświęcone w święto Oczyszczenia Matki Bożej i jako taka trzymana jest zwykle za krzyżem (czy pasyjką) na ścianie chrześcijańskich mieszkań. W obecnych czasach, gdy wielu katolików nie jest w stanie ze względu na odległość być w kościele owego pierwszego dnia Wielkiego Tygodnia (choć warto zdobyć się na ten wysiłek, o ile to możliwe oczywiście), dobrze jest poprosić kogoś znajomego lub samego kapłana, aby zachowano gałązkę poświęconą, którą się odbierze przy nadarzającej się okazji. By to sakramentale chroniło mieszkanie przez cały rok, aż do następnej Środy Popielcowej, kiedy to spalane są palemki na popiół mający służyć na posypanie u progu Wielkiego Postu.

Od wieków w tradycyjnych obrzędach trzyma się tę palemkę podczas całej procesji z palmami, od rozdania aż do wejścia z powrotem do kościoła, oraz w trakcie Mszy, ale tylko podczas śpiewu Męki Pańskiej i Ewangelii.

W Novus Ordo Wielkiego Tygodnia, czyli obrzędach z 1955 roku (dziś: niektórzy sedewakantyści, FSSPX, indulty, motu proprio, właściwe Novus Ordo, etc.), nie wolno zaś trzymać palemki podczas ewangelii. Ale to nie jedyna z drastycznych zmian, którym poddano najświętsze obrzędy Kościoła pod koniec pontyfikatu Piusa XII. Szerzej o tym będzie w kilku nowych tekstach, które być może jeszcze dziś pojawią się tu na blogu, oprócz corocznie już przedstawianych krótkich opracowań poszczególnych dni i obrzędów autorstwa x. Antoniego Cekady.

Jednym z nowych tekstów będzie tłumaczenie bardzo ostrej krytyki tych obrzędów i stojących za nimi modernistycznych liturgistów o skrzywieniu duszpasterskim, którą po raz pierwszy usłyszano w 1960 roku. Autorem tej ostrej oceny jest jeden z erudytów w materii, konsultor Świętej Kongregacji Rytów i kanonik watykański, x. Leon Gromier (1879-1965).

W innym, z końca lat osiemdziesiątych, x. Franciszek Ricossa omawiał będzie trzywiekową historię „herezji antyliturgicznej” (wyrażenie dom Gueranger’a), która swoje piętno wycisnęła m.in. na zmasakrowanych przez modernistów obrzędach Wielkiego Tygodnia. Dodatek do artykułu zawiera argumentację stojącą za odrzuceniem nowych obrzędów pomimo tego, iż (prawdopodobnie) zatwierdził je Papież (Pius XII).

Pojawi się również artykuł x. Dolana, przyszłego biskupa, który w 1983 roku, podczas apogeum ówczesnego kryzysu amerykańskiego dystryktu FSSPX (skutkiem którego będzie odejście lub usunięcie przez abpa Lefebvre’a prawie wszystkich xięży w USA), przedstawia przedsoborowowe zmiany liturgiczne jako drogę do Novus Ordo i wyjaśnia, nieco inaczej niż x. Ricossa, dlaczego należy je odrzucić. Argumentacja x. Ricossy jest według mnie ściślejsza, ale artykuł x. Dolana jest bardzo ciekawy zwłaszcza w konteście „ekońskiej szkoły liturgicznej” i owej „afery dziewięciu”, która po dziś dzień wykorzystywana jest często jako antysedewakantystyczny straszak.

W ubiegłym zaś roku przetłumaczyłem dwa artykuły x. Cekady, które także omawiają stronę prawną odrzucenia „odnowionych” (a tak naprawdę zmyślonych) obrzędów (Czy odrzucanie liturgicznych reform Piusa XII jest „niezgodne z prawem”?” oraz „Czy pomimo powiązania z Bugninim nie powinniśmy po prostu być posłuszni ostatniemu prawdziwemu papieżowi?”).

A tymczasem, kto ma możliwość, może oczywiście zaplanować już sobie przybycie na tradycyjne ryty Wielkiego Tygodnia odprawiane w krakowskim oratorium Matki Bożej Królowej Polski przez x. Rafała Trytka. Porządek nabożeństw znajdzie się na stronie x. Trytka.

Pelagiusz z Asturii

Advertisements

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s