Kto zniszczył Święte Oficjum

Kard. de Lubac wskazuje na x. Ratzingera jako tego, który zniszczył Święte Oficjum

Jedną z najważniejszych interwencyj podczas Soboru Watykańskiego II wobec zgromadzenia ponad 3000 biskupów,de-lubac-sur-vatican-ii-et-ratzinger1 była ta, którą ogłosił Józef kard. Frings, arcybiskup Kolonii. W niej mocno skrytykował metody Najwyższej Kongregacji Św. Oficjum, przemianowanej po Soborze Watykańskim II na Kongregację Doktryny Wiary. Interwencja kard. Fringsa otrzymała owację na stojąco większości zgromadzenia, uprzednio przygotowaną do udzielenia tej odpowiedzi.

Powiedziano, że tego dnia – 8 listopada 1963 r. – Święte Oficjum praktycznie umarło. Czas potwierdził ten werdykt.

W książce o Soborze Watykańskim II, Henryk kard. de Lubac informuje, że autorem interwencji Fringsa był nikt inny, jak x. Józef Ratzinger, jego osobisty sekretarz.

Wybór zatem Ratzingera na Prefekta Kongregacji Doktryny Wiary miałby być dokonany po to, aby prowadzić zniszczenie, które rozpoczął w tamtej interwencji.

Po prawej u góry widnieje okładka Entretien autor du Vatican II [Rozmowa o Soborze Watykańskim II]; po prawej fotokopia tekstu francuskiego. Po lewej na dole przedstawiamy nasze tłumaczenie akapitu podkreślonego na żółto.de-lubac-sur-vatican-ii-et-ratzinger2

Proszę pozwolić mi na koniec przytoczyć pewne wspomnienie. Józef Ratzinger, ekspert na soborze, był tam ponadto osobistym sekretarzem kardynała Fringsa, arcybiskupa Kolonii. Ślepy, stary kardynał w dużej mierze korzystał z niego do redagowania swych interwencyj. Jedna przeto z nich pozostanie w pamięci: była krytyką, rozważną, ale radykalną, metod Świętego Oficjum. Pomimo odpowiedzi kard. Ottavianiego, Frings podtrzymał swoją krytykę. Nie jest przesadą mówienie, że stare Święte Oficjum, takie, jakie wyglądało, zostało tego dnia zniszczone przez Ratzingera, wraz z jego arcybiskupem. Kardynał Seper, człowiek pełen dobroci, rozpoczął odnowę. Ratzinger, który się nie zmienił, kontynuuje ją. Warto o pamiętać o tym epizodzie.

(Henryk de Lubac, Entretien autour du Vatican II, wyd. Cerf, Paryż 1985, s. 123).

Z języka angielskiego i francuskiego tłumaczył Pelagiusz z Asturii. Źródło: Tradition in Action. O samym (osobliwym i niedorzecznym wręcz) stanowisku redakcji tej strony wobec kryzysu w Kościele pisałem pod tekstem „Cztery sposoby…”.

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s