W rocznicę śmierci x. Gommara DePauw’a, prawdziwego pioniera

Rev. Dr. Gommar A. De PauwKsiądz Gommar A. De Pauw, przywódca Katolickiego Ruchu Tradycjonalistycznego, jest urodzonym w Belgii (1918) obywatelem Stanów Zjednoczonych, należącym do rodziny wczesnych amerykańskich osadników, wśród których są: Michał De Pauw, pierwszy właściciel tego, co teraz zowie się Ellis Island i Staten Island w Nowym Jorku; Karol De Pauw, osobisty adiutant Lafayette’a podczas Rewolucji Amerykańskiej; oraz Waszyngton Karol De Pauw, po którym nazwano Uniwersytet DePauw w Greencastle, Indiana. Jego dziadkowie po kądzieli imigrowali do Stanów Zjednoczonych w 1911 i osiedlili się w Paterson, New Jersey.

Po ukończeniu magna cum laude studiów dyplomowych z klasycznych nauk humanistycznych w Kolegium św. Mikołaja w Belgii, wstąpił do seminarium diecezjalnego w Gandawie, w Belgii, aby podjąć się studiów filozoficznych i teologicznych. Gdy wybuchła II wojna światowa walczył jako medyk wojskowy z 9. Pułkiem Belgijskiej Piechoty w kampaniach: belgijskiej, holenderskiej i francuskiej, gdzie, podczas bitwy pod Dunkirk został wzięty do niewoli. Uciekłszy z obozu jenieckiego wrócił do seminarium. Ukończywszy studia teologiczne został wyświęcony, dzięki specjalnemu indultowi Stolicy Apostolskiej, w 1942 roku, w wieku 23 lat; nastąpiły trzy lata studiów podyplomowych na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium. Oprócz trzyletnich wykładów z prawa kanonicznego, teologii moralnej i historii Kościoła, słuchał także jednorocznych wykładów z prawa cywilnego, ekonomii społecznej, prawa międzynarodowego i archeologii. Jego stopnie otrzymane w Lowanium to: bakałarz prawa kanonicznego oraz potrójny licencjat większy (doktorat w USA [nie tylko, bowiem licencjat uczelni kościelnej to odpowiednik doktoratu w szkołach świeckich – przyp. tłumacza]) z prawa kanonicznego, teologii moralnej oraz historii Kościoła.

Jako kapelan wyznaczony na pole bitewne, ksiądz De Pauw uczestniczył w wyzwoleniu Belgii północnej i południowej Holandii z Belgijską Armią Podziemną oraz 1. Wolną Polską Dywizją Pancerną, która nagrodziła go Krzyżem Honorowym Wolnych Sił Polskich. Piętnaście lat później ksiądz De Pauw miał otrzymać „Certyfikat Osiągnięcia” od 2. Armii Stanów Zjednoczonych za to, co cytat nazywa: „wyjątkowym wkładem w dobro duchowe wojskowego i cywilnego personelu Garnizonu Armii S.Z. oraz Uczelni Wojennej Armii S.Z. w Carlisle, Pennsylwania”, gdzie ksiądz De Pauw posługiwał jako kapelan-zastępca w 1960 roku.

W 1949 roku ksiądz De Pauw dołączył do swojej rodziny w Stanach Zjednoczonych i posługiwał przez dwa lata na parafii w mieście Nowy Jork, św. Stefana na Manhattanie i św. Klary na Bronksie, jednocześnie przygotowując swoją pracę doktorską na temat „Edukacyjnych praw Kościoła” na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, D.C., gdzie został promowany na doktora prawa kanonicznego w 1953 roku.

W międzyczasie, w 1952, przyjął katedrę teologii moralnej i prawa kanonicznego w Seminarium Mount St. Mary’s w Emmitsburgu, w Marylandzie, stanowisko, które zajmował przez trzynaście lat. Jednocześnie był także profesorem fundamentalnej teologii dogmatycznej oraz prefektem studiów w tej samej instytucji oraz profesorem nadzwyczajnym filozofii i członkiem-sekretarzem generalnym rady administracyjnej uczelni o tej samej nazwie. Jego soboty, niedziele oraz wakacje były, w międzyczasie, poświęcone pracy parafialnej przy kościele św. Ignacego, w Buchanan Valley, w Pennsylwanii. Po trzech latach jako profesor w Mount St. Mary’s przeniósł się z diecezji Gandawy do diecezji Baltimore, aż do 16 listopada, 1965 roku, kiedy Stolica Apostolska umieściła go pod jurysdykcją biskupa Tivoli-Rzymu, aby umożliwić mu podjęcie się na nowo przewodniczenia Tradycjonalistycznemu Ruchowi Katolickiemu, publicznie rozpoczętemu przezeń 15 marca tego samego roku oraz ostatecznie założenia Kaplicy Ave Maria w Westbury, na Long Island, w Nowym Jorku, która w dzień otwarcia 23 czerwca, 1968 roku, stała się pierwszą i jedyną publicznie działającą tradycyjną rzymsko-katolicką parafią na świecie.

Ksiądz De Pauw wniósł swój wkład w kilka publikacji zbiorowych takich, jak Nowa Katolicka Encyklopedia, Encyklopedyczny Słownik Biblii, Przegląd Homiletyczny i Duszpasterski i Ephemerides theologicae lovanienses.

Najbardziej znanymi z jego licznych publikacji są: jego Tradycyjna rzymsko-katolicka msza, opublikowana w formie książki, jak również jako płyty gramofonowe, kasety audio i wideo, oraz jego najbardziej kontrowersyjne dzieło, Wyzwanie pokoju przez siłę (1989 roku).

Jest również redaktorem wydawnictw KRT Dźwięki prawdy i tradycji i Cudzysłów… cudzysłów oraz producentem światowej Niedzielnej mszy radiowej.

Między 1962 a 1965 rokiem ksiądz De Pauw uczestniczył w II watykańskim soborze ekumenicznym jako oficjalnie uznany „osobisty ekspert” i „prokurator”. Podczas tamtego soboru ówczesny watykański Sekretarz Stanu, Amleto kardynał Cicognani, osobiście promował księdza De Pauw’a na prałata domowego (praelatus domesticus – przyp. tłum.) z tytułem Illustrissimus et Reverendissimus Dominus (ang. Right Reverend Monsignor – przyp. tłum.), zaszczyt następnie zastąpiony poprzez udzielenie mu Srebrnego Medalu pontyfikatu papieża Pawła VI, jako „znak pełnej uznania wdzięczności Ojca świętego za pracę księdza De Pauw’a”.

W różnych okresach swego życia ksiądz De Pauw był członkiem takich organizacji, jak – złożył rezygnację na znak protestu w niektórych z nich – Katolickie Towarzystwo Teologiczne Ameryki, Towarzystwo Prawa Kanonicznego Ameryki, Amerykańskie Katolickie Stowarzyszenie Filozoficzne, Narodowe Katolickie Stowarzyszenie Edukacyjne, Stowarzyszenie Międzynarodowa Platforma, Międzynarodowe Towarzystwo Zdrowia, Amerykańskie Stowarzyszenie Profesorów Uniwersyteckich, Uniwersyteccy Profesorowie dla Porządku Akademickiego, Order Lafayette, Amerykańska Rada Bezpieczeństwa oraz jej Zarząd Doradczy Kongresu USA.

Wymieniony jest, spośród różnych prac encyklopedycznych, w: Kto jest kim w amerykańskiej edukacji, Kto jest kim na Wschodzie, Katalogu uczonych amerykańskich, Narodowym katalogu społecznym, Błękitnej książce królewskiej (Londyn), Słowniku międzynarodowej biografii, Przywódcach wspólnot Ameryki, Dwóch tysiącach ludzi osiągnięć, Kto jest kim w Ameryce, Kto jest kim w religii, Katolickim kto jest kim, Międzynarodowym kto jest kim w pracy społecznej oraz Kto jest kim w świecie.

Ostatnią Mszą publiczną księdza De Pauw’a była Niedziela Wielkanocna, 27 marca, 2005 roku. Po wyczerpującym planie Wielkiego Tygodnia bardzo słaby ksiądz De Pauw został zapytany, czy chciałby opuścić odprawianie Mszy w Wielkanoc. Z surowym spojrzeniem odpowiedział: „Muszę to zrobić, jestem gotów”.

Wczesnym rankiem 6 maja, 2005 roku, ksiądz odszedł po wieczną nagrodę, na którą tak zasługiwał.

W odpowiedzi na oświadczenie dotyczące odejścia księdza, pewien duchowny stwierdził: „Mam nadzieję, że umarł w pokoju Pańskim”.

Niech wszyscy będą spokojni, że ksiądz De Pauw opuścił ten świat duchowo, umysłowo i fizycznie jak najbardziej pełen pokoju. Pewny, że stał w obliczu swego Stwórcy, któremu służył wiernie jako prawdziwy kapłan na wieki, jednocześnie trzymając się trydycyj.

Informacja dostarczona przez Międzynarodowe Centrum Biograficzne (Cambridge, Anglia); Nowa katolicka encyklopedia (Waszyngton); Obecna biografia (Nowy Jork); i Kto jest kim w świecie (Chicago).

Z języka angielskiego tłumaczył Pelagiusz z Asturii. Źródło: strona Katolickiego Ruchu Tradycjonalistycznego Ruchu. Więcej o x. De Pauw’ie można przeczytać na stronie Semper fidelis et paratus.

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s