Biskup Sanborn odpowiada biskupowi Williamsonowi

To, co biskup Williamson ma wspólnego z Hansem Küngiem, to nie tylko to, że uznają tego samego „papieża”.

sanborn-williamson_med

Odpowiedź biskupowi Williamsonowi co do wakatu Stolicy Rzymskiej
Jego Ekscelencja Donald J. Sanborn

Wstęp

Niedawno temu biskup Williamson umieścił na swoim blogu Kyrie eleison serię artykułów, w których usiłuje obalić sedewakantyzm. Sądzę, że Biskup Williamson, ponieważ przyciągnął do siebie najbardziej zagorzałych antymodernistów w FSSPX, odkrywa u nich właśnie pewną skłonność do sedewakantyzmu. Niektórzy spośród nich są zadeklarowanymi sedewakantystami, choć w większości przypadków opinionistami. Oznacza to, że choć uważają, że Bergoglio nie jest papieżem, uznają opinię przeciwną, że Bergoglio jest papieżem, za posiadającą jakieś prawdopodobne argumenty na swą korzyść. Jestem pewien, że również moja niedawna podróż do Anglii namieszała co nieco.

W tym artykule odpowiadam na dwa blogowe artykuły biskupa Williamsona, numer 343 z 8 lutego, 2014 roku i 344 z 14 lutego, 2014 roku.

Niech mi będzie wolno zaznaczyć, że nie mam żadnego osobistego sporu z biskupem Williamsonem, pomimo wielu lat różnicy przekonań w przeszłości. Utrzymał dyskusję na wysokim i racjonalnym poziomie, więc i ja mam zamiar robić to samo.
Dla zwięzłości streściłem i sparafrazowałem jego argumenty.

Czytaj dalej

Las divisiones existentes entre católicos – Padre Romero

Aunque no comparto la Tesis llamada de Cassiciacum del gran teólogo, Rev. Padre Guérard des Lauriers, estoy completamente de acuerdo con la actitud del Padre Romero y otros sedevacantistas (como el blog francés “Sédévacantiste pour rester catholique”) con respecto a las diferencias de opinión sobre el modo de vacancia de la Santa Sede (el problema de autoridad en la Iglesia) durante la crisis modernista que vivimos desde algunas décadas. Lo que es cierto, es que la Santa Seda está vacante. Afirmar que está otramente es negar una u otra verdad de la fe (infalibilidad de la Iglesia, su indefectibilidad, infalibilidad del Papa, etc.). Una demonstración a posteriori de la vacancia consiste en la multitud de doctrinas diversas y mutualmente exclusivas de aquellos que se llaman católicos (modernistas, pseudotradicionalistas de Ecclesia Dei, semitradicionalistas lefebvristas, todos en comunión con los apostatas y sedevacantistas que no están en comunión con ellos). Únicamente cuando no hay el Papa, el principio de la unidad de la Iglesia, un tale desorden está posible (hablé de esto en mi articulo “De la resistencia al sedevacantismo”). El Padre Romero traza concisamente la actitud a adoptar en nuestros tiempos verdaderamente apocalípticos.

Dejo también la introducción del sitio “México y Tradición”. Son del buen espíritu católico que desafortunadamente falta a cierta gente.

Czytaj dalej

Nieomylność papieska w kanonizowaniu świętych

Poniższy fragment obszerniejszego studium x. Józefa Murro na temat nieomylności Kościoła przedstawia w sposób skrótowy katolicką doktrynę dotyczącą kanonizacji świętych.

Uroczysta kanonizacja stanowi jeden z drugorzędnych, czyli pośrednich, przedmiotów magisterium Kościoła z racji swego związku z Objawieniem Bożym. W tym przypadku chodzi o jej ścisłe odniesienie do dogmatów o obcowaniu świętych (Credo) i kulcie świętych (przeciwko ikonoklastom i protestantom). Jednakże, jako drugorzędny przedmiot magisterium, kanonizacja nie jest mniej nieomylna niż pierwszorzędny.

Ten, kto w praktyce czy teorii odrzuca nauczanie Kościoła w tej kwestii jest:

„jeśli nie heretykiem (co jest opinią Benedykta XIV i znacznej części teologów), to jednak zuchwałym, przynoszącym zgorszenie całemu Kościołowi, obraźliwym wobec świętych, sprzyjającym heretykom odrzucającym autorytet Kościoła w kanonizowaniu świętych, pachnącym herezją, wręcz torującym drogę niewiernym, by naśmiewali się z wiernych, przyjmującym błędne twierdzenie oraz podlegającym najcięższym karom”.

(Benedykt XIV, De servorum Dei beatificatione et beatorum canonizatione, ks. I, roz. XLV, nr 29, por. ibid, roz. XLIII-XLV) (źródło tłumaczenia)

O dziwo znaczna część dzisiejszych semitradycjonalistów nie obawia się być bardziej podobna do heretyków niż do prawowiernych synów Kościoła. Czytaj dalej

A Response to Fr. Chazal’s Antisedevacantist Rhetoric by Gregorius

This is all the so-called “Resistance” is worth. It’s an internal fight of the same theological position about secondary issues. The main issue was and remains: is the Conciliar Church the Catholic Church? If yes, then submission to the Conciliar Pope is a matter of salvation. If not, then Bergoglio and his predecessors of unhappy memory should be regarded as usurpers stripped of any and all authority over Catholics.

I strongly recommend this article by the always excellent Gregorius.

Pelagius Asturiensis

A DEVASTATING REALITY CHECK

You Can’t Have It „Your Way”:
A Response to Fr. Chazal’s Arguments against Sedevacantism
in his Dec. 8 Letter to „Fr.” Paul Kramer

by Gregorius

Fr chazal_med-3At the end of November 2013, the well-known traditionalist Novus Ordo priest Rev. Paul Kramer, editor of the popular book The Devil’s Final Battle, declared publicly that Francis could not possibly be the Pope of the Catholic Church and that the Holy See was vacant. As Kramer had hitherto been loosely affiliated with the Fatima Center, The Remnant, and Catholic Family News and had joined their well-known opposition to sedevacantism, this announcement came as quite a surprise to many. Shortly thereafter, however, Kramer began to say that even though Francis was not a true Pope, he was convinced that Benedict XVI’s resignation on Feb. 28, 2013, was invalid and that Benedict was still reigning as the true Pope. (We gave this novel position the label „Resignationism.”) You can read both of our reports on the Rev. Kramer conversion here: Czytaj dalej

Ideał św. Jana Pawła II zbawieniem dla dusz – wykład x. Karola Stehlina

Wykład x. Stehlina o Janie Pawle II

Ideał św. Jana Pawła II zbawieniem dla dusz – wykład x. Karola Stehlina
Czyli notka o soborowych „kanonizacjach” i o tych dawnych

Dla tych, którzy nie rozwiązali jeszcze w sposób satysfakcjonujący (ani tym bardziej spójny) problemu dotyczącego tożsamości „kościoła soborowego” i jego „hierarchów” nadchodząca prędkimi krokami „kanonizacja” Jana Pawła II nie jest rzeczą błahą. Była jednak czymś łatwym do przewidzenia dla każdego, i to niezależnie od jego stosunku wobec wojtyliańskich „cudów”.

Nauczanie Kościoła w sprawie teologicznej wartości kanonizacji dokonywanych przez Papieży jest znane chyba wszystkim. Warto jednak przytoczyć najwyższy w tej kwestii autorytet, jakim jest kardynał Prosper Lambertini, późniejszy Papież Benedykt XIV. W istocie niczego nowego nie naucza, a idzie tylko za opinią powszechną teologów (ze św. Tomaszem z Akwinu włącznie), kanonistów, dokumentów papieskich.

Benedykt XIV, w swym monumentalnym dziele De servorum Dei beatificatione et beatorum canonizatione, stwierdza, że nieomylność papieska w kanonizowaniu świętych przynależy do przedmiotu wiary Boskiej (de fide divina) i każdy, kto ją odrzuca jest heretykiem. Dopuszcza jednak również opinię łagodniejszą, a mianowicie: Czytaj dalej

Hans Küng już nie jest krytykiem „Papieża”, popiera Franciszka

Już nic nie pozostało do krytykowania…

Hans Küng już nie jest krytykiem „Papieża”, popiera Franciszka

  hans-kung6

Apostoł Piekieł wraca z kolejnym wywiadem, prawie jak Franciszek. Na początku bieżącego roku powiedział niemieckiemu lewicowemu magazynowi „Der Spiegel”: „Nie jestem heretykiem”; tym razem ponownie zachwala chaos spowodowany przez „Papieża” Franciszka, głowę modernistycznej sekty soborowej.

W wywiadzie z „Südwestpresse” (cały oryginał niemiecki tutaj), szwajcarski apostacki „teolog”, który wierzy, że pójdzie do nieba pomimo swej apostazji i to nawet po popełnieniu swego zapowiedzianego samobójstwa, ogłosił: „Jestem pełen radości, że nie muszę być już krytkiem Papieża”. Czytaj dalej

Suche dni wielkopostne

AshWednesday

Suche dni (łac. „quattuor tempora”), występujące cztery razy w roku, należą do dni pokutnych, podczas których wszystkich katolików od 21 do 60 roku życia (wyłącznie) obowiązuje post ścisły. Dzisiaj, w piątek oraz w sobotę, 12, 14 i 15 marca wypadają suche dni wielkopostne (środa, piątek i sobota po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu). Zasady postu są takie same, jak we wszystkie Suche Dni roku, a różnią się tym tylko, od obecnie trwającego Wielkiego Postu, że w środę obowiązuje również wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych.

Pelagiusz z Asturii