W rocznicę konsekracji J. Eks. x. bp Andrzeja Morello

consagracion_morello_neville_30_nov_2006bDzisiaj mija również siódma rocznica konsekracji bp Andrzeja Morello z rąk bp Roberta Neville. Wydarzenie to nastąpiło w kaplicy p.w. św. Józefa w Tonala, Jalisco w Meksyku. Bp Morello jest założycielem i przełożonym Zgromadzenia Sług Jezusa i Maryi, które powstało w 1990 roku na podstawie jezuickiej reguły zakonnej oraz sposobu życia benedyktynów. Zgromadzenie to prowadzi stronę internetową po hiszpańsku. Jego główny klasztor znajduje się w Patagonii, w Argentynie, ale jego kapłani posługują również na innych kontynentach. Na przykład w kościele bp McKenny pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej w Stanach Zjednoczonych proboszczem jest o. Adan Rodriguez, a w Bretanii, we Francji, posługuje o. Rigoberto Sanchez, ścisle współpracując z x. Rogerem. Czytaj dalej

W rocznicę konsekracji J. Eks. x. bp Daniela Dolana

Katolicy winni składać Bogu dzięki za odważnych mężów Bożych, którzy dość wcześnie pojęli powagę soborowego kryzysu, który utworzył modernistyczny neokościół planowany od dekad, i zrozumieli, że nie może on pochodzić od niezniszczalnej przez herezję Oblubienicy Chrystusa i obdarzonego przywilejem nieomylności Wikariusza Chrystusa na ziemi. W dwudziestą rocznicę konsekracji bp Daniela Dolana proponuję notkę biograficzną oraz zachęcam do modlitwy dziękczynnej w intencji Ekscelencji i jego apostolatu.

Pelagiusz

Ksiądz Biskup Daniel L. Dolan – Informacja biograficzna

bishop Dolan seated

Biskup Dolan podczas święceń x. Saavedry w Warren, Michigan, 30/11/2004

Wykształcenie i święcenia

Daniel Lytle Dolan urodził się w 1951 roku w Detroit, Michigan (Stany Zjednoczone). Rozpoczął swoje przygotowania do kapłaństwa w 1965 roku w archidiecezjalnym niższym seminarium duchownym w Detroit. Kontynuował swoje studia w Zakonie Cystersów i w seminarium Bractwa Św. Piusa X (FSSPX) w Ecône, w Szwajcarii, gdzie został wyświęcony na kapłana przez arcybiskupa Marceliego Lefebvre’a 29 czerwca, 1976 roku (nota bene, były to święcenia, za które Arcybiskup został nagrodzony przez heretyka Montiniego suspensą a divinis – przyp. tłum.). Czytaj dalej

Zapiski z Paryża. 13. Kaplica Cudownego Medalika

Grandes_Armes_de_Paris

Zapiski z Paryża
13. Kaplica Cudownego Medalika

Dzisiaj odbyliśmy pielgrzymkę do jednego z najważniejszych miejsc w Paryżu. Jest nim niewąpliwie kaplica przy Domu Generalnym Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo mieszcząca się pod numerem 140 przy ulicy du Bac. To tu, w nocy poprzedzającej święto Założyciela zgromadzenia (19 VII) w 1830 roku siostra Katarzyna Labouré, nowicjuszka zgromadzenia, doznała po raz pierwszy łaski ujrzenia Najświętszej Dziewicy Maryi. Przed sam ołtarz została zaprowadzona przez anioła, który przyjął postać kilkuletniego dziecka. Czytaj dalej

Nieomylność papieska na przestrzeni wieków i znaczenie konstytucji Pastor aeternus

Ponieważ prawda wiary dotycząca nieomylności papieskiej jest wciąż mocno atakowana przez różnych modernistów i neogallikanów, warto przypomnieć, na czym ona polega i na jakich historycznych przesłankach się zasadza. Najlepszym kluczem do zrozumienia tego dogmatu jest bowiem zbadanie jego historycznego tła, ale także jego wykładnia przez teologów końca XIX wieku, którzy opracowywali i bronili tej jednej z głównych prawd dotyczących obietnic Chrystusowych wobec Kościoła, Nieskalanej Oblubienicy Pana.

Pelagiusz z Asturii

Nieomylność na przestrzeni wieków

Jak daleko w przeszłość by nie sięgać, Kościół Chrystusowy, Kościół Rzymu, Kościół Piotra, zawsze był odbierany przez wszystkie inne kościoły jako Matka prawdy. Pozwólcie mi zacytować kilku świadków. Święty Ireneusz, który dorastał u boku biskupa Polikarpa, jednej z ostatnich osób pamiętających czasy apostolskie, tak mówił o Kościele Rzymskim: „Z tym bowiem Kościołem (ad hanc enim Ecclesiam), dla jego naczelnego zwierzchnictwa (propter potentiorem principalitatem) musi się zgadzać każdy kościół (necesse est omnem convenire ecclesiam)”. Czytaj dalej

Papież jako „jawny” lub „publiczny” heretyk

Znane jest z pewnością większości tradycyjnych katolików w Polsce tak zwane „studium” teologiczno-kanoniczne x. Boulet FSSPX o stanowisku sedewakantystycznym (wspomniałem o nim choćby w artykule „Od ruchu oporu do sedewakantyzmu”). Niewiele po tym, jak owo „studium” pojawiło się w języku angielskim (2007 rok), x. Cekada odpowiadając na pytanie czytelnika odniósł się do fundamentalnego błędu tego „studium”.

Pelagiusz z Asturii

Papież jako „jawny” lub „publiczny” heretyk

PYTANIE: W 2004 roku w kanadyjskim piśmie FSSPX „Communicantes” opublikowano „Sedewakantyzm”, długą krytykę tego stanowiska autorstwa x. Dominika Boulet. Jednym z jego głównych argumentów przeciwko sedewakantyzmowi było to, że niezależnie od tego, co się myśli o posoborowych papieżach, nie są oni w rzeczywistości „jawnymi”, „publicznymi”, czy „notorycznymi” heretykami, jak prawo kanoniczne rozumie te terminy. Czytaj dalej

Pamięci o. Marcina Stepanicha, OFM w rocznicę śmierci

Fr. Martin Stepanich OFM, STD

O. Marcin w swoim ogrodzie z okazji siedemdziesiątej rocznicy święceń kapłańskich

Równo rok temu odszedł po swą wieczną nagrodę o. Marcin Stepanich, amerykański franciszkanin, który od początku odrzucał wszystkie reformy zbójeckiego soboru i nie uznawał autorytetu uzurpatorów na czele modernistycznego neokościoła. Urodzony 12 listopada 1915 roku, Franciszek Stepanich wstąpił do zakonu kapucynów 2 września 1934 roku przyjmując zakonne imię Marcin, ku czci św. Teresy od Dzieciątka Jezus, która na nazwisko miała Martin (po francusku „Marcin”). 18 maja 1941 roku brat Marcin otrzymał święcenia kapłańskie. Później został doktorem świętej teologii. Czytaj dalej

Unam sanctam i opinionizm, czyli kogo tak naprawdę nie obchodzi papież

Francis-Audience-with-the-media

Bliższa zasada wiary? To nieważne…

Odkąd zająłem się badaniem tego, czy stanowisko sedewakantystyczne jest rzeczywiście, jak je przedstawiają różni polemiści, „obsesją” na punkcie papieża, nieuleczalną chorobą psychiczną lub wreszcie „chorobą sierocą” (tak myśli np. x. Stehlin), zauważyłem kogo tak naprawdę nie obchodzi, czy ten, który zasiada na Watykanie jest katolickim Papieżem, Wikariuszem Chrystusa na ziemi, Doktorem doktorów i Słodkim Chrystusem na ziemi.

Niektórzy bowiem spośród tych, którzy już przynajmniej pobieżnie zapoznali się z argumentami za obecnym, trwającym od dekad, wakatem Stolicy Apostolskiej, dochodzą do wniosku, że nie jest to takie ważne, że nie jest to wiedza konieczna do zbawienia, że gdy staną po śmierci przed Chrystusem, który ich będzie sądził sądem sprawiedliwym, nie zapyta ich Ten, który zna zamysły serc łudzkich: „Czy uznawałeś Franciszka za papieża?” Nie będąc w stanie odeprzeć argumentów sedewakantystów, wybierają obojętność wobec urzędu i osoby papieża. Taka jest niestety również mentalność prawie całego bractwowego „ruchu oporu”. Czytaj dalej