Bp Fellay sankcjonuje abp Lefebvre’a

Sprostowanie dotyczące książki x. Piverta z 8 lipca 2013

Niektórzy mogli się dziwić, że tu i ówdzie mówi się o „stalinowskich metodach Menzingen” czy też o „Menzingradzie i jego zbirach”. Wielu bowiem księży i wiernych padło już ofiarą nietypowych działań za zwykłą niezgodę w sprawie pewnych działań Domu Generalnego FSSPX mających doniosły wpływ na zbawienie dusz.

Słowa te odnoszą się bowiem m. in. do kradzieży tożsamości niektórych księży prześladowanych przez Menzingen (jak x. Rioult i x. Pinaud, obaj nadal oficjalnie członkowie Bractwa), ale, co chyba gorsze, do cenzury tekstów abp Lefebvre’a w wielu dystryktach FSSPX na całym świecie. O różnych metodach i przypadkach było też w artykule „Czy wiernych mogą interesować poglądy ich duszpasterzy?”

Najnowszy przypadek dotyczy niedawno wydanej we Francji książki pod tytułem Nasze relacje z Rzymem, numerabbé pivert specjalny nr 167 „Combat de la foi catholique” (tytuł oryginału Nos rapports avec Rome – Combat de la foi catholique numéro spécial no 167). Książka w 90% składa się z cytatów abp Lefebvre’a, które zebrał i skomentował x. Franciszek Pivert, przełożony Przeoratu Matki Bożej od Najświętszego Serca Pana Jezusa w Le Moulin du Pin (53290 Beaumont-Pied-De-Boeuf, Francja). Omawia różne aspekty relacji między abp Lefebvrem i założonym przez niego Bractwem a modernistycznym Rzymem. Oto jej opis, który widnieje na stronie wydawnictwa:

Nos rapports avec Rome - Combat de la Foi catholique couvetureNasz Pan Jezus Chrystus musi królować, ponieważ jest Bogiem. Taka jest wielka prawda nieustannie przypominana przez abp Lefebvre’a za dwustu pięćdziesięcioma papieżami aż do Piusa XII. Rzym, niestety, promuje ekumenizm i wolność religijną, które pozbawiają Pana Jezusa Jego królewskości. Oto przedmiot całego dramatu między Écône a Rzymem.
W wielkim duchu wiary, abp Lefebvre zawsze z szacunkiem i stanowczo starał się przywrócić Rzym do misji, którą otrzymał od samego Jezusa Chrystusa: ustanowić Jego królestwo.
Obecne dzieło jest zasadniczo złożone z tekstów abp Lefebvre’a. Najpierw przedstawia Wam, jak ważny jest Chrystus Król w Kościele i w życiu wszystkich ludzi.
Pokazuje Wam następnie błędy tych, którzy przyjęli pogląd przeciwny królowaniu Pana Naszego. Potem wchodzi w konkretną [rzeczywistość] rozmów między abp Lefebvrem a Rzymem od 1975 do 1991. Pozwala to na dobre zrozumienie istoty sprawy. Abp Lefebvre działa na dwóch płaszczyznach: doktryna Chrystusa Króla, która jest przedmiotem jego dyskusji z Rzymem, czego nikt nie może bagatelizować i do czego chce doprowadzić Rzym, a potem środki praktyczne, które należy zastosować, aby przekonać, że, za pośrednictwem jego ust, to dwustu pięćdziesięciu papieży zwraca się do dzisiejszego Rzymu. Nigdy konkretne środki nie brały góry nad doktryną, bowiem ich misją jest następowanie po niej, a nie dominowanie jej.
Wyciąga się z tego kierunek postępowania na przyszłość: potrzeba, aby Rzym z powrotem ukoronował Pana Naszego Jezusa Chrystusa i my musimy pragnąć tego królowania.
Mowa abp Lefebvre’a jest prosta, spokojna, uspokajająca, zrozumiała dla wszystkich, jak Ewangelia, której jest echem. Prawdy, które przypomina tak zwracają się do chrześcijańskich serc, że czyta się to z przyjemnością i z głęboką chrześcijańską satysfakcją.
(Tłumaczenie własne za: Éditions Chiré.)

Skoro książka nie została wydana w wydawnictwie Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X, bp Fellay niczego się nie spodziewał. Nie mógł więc zakazać jej publikacji, jak to uczynił w sprawie książki bp Tissier de Mallerais, Osobliwa teologia Benedykta XVI. Hermeneutyka ciągłości czy zerwania? (tytuł oryginału: L’Étrange théologie de Benoît XVI. Hermeneutique de continuité ou rupturę?), którą biskupowi udało się w końcu wydać w 2012 roku u dominikanów z Avrillé. Mamy tu przeto kolejny przypadek cenzury Założyciela Bractwa. Gdy bowiem Przełożony Generalny dowiedział się o ostatniej książce, nakazał x. de Cacqueray, przełożonemu francuskiego dystryktu, by ten wycofał ze sprzedaży wszystkie egzemplarze książki i ukarał autora (nie chodzi o abp Lefebvre, ale o x. Piverta, choć…).

X. Pivert potwierdził te fakty, choć nie został o nich poinformowany przez Menzingen.

X. de Cacqueray natomiast odmówił wykonania prikazu Menzingen. Sytuacja wymaga więc naszej modlitwy, może pomoże to x. de Cacqueray zrozumieć lepiej co się dzieje i odpowiednio postąpić.

Warto jeszcze dodać słówko o autorze tego kontrowersyjnego dla Neobractwa dzieła. Na krótko przed słynnymi sakrami, x. Franciszek Pivert napisał książkę pod tytułem Abp Lefebvre… schizma? (tytuł oryg. Abp Lefebvre… un schisme?), która została zaopatrzona wprowadzeniem w postaci listu francuskiego purpurata z 4 stycznia 1988. Książki tej, jak niektórych innych, nie można dziś zdobyć ze względu na politykę czystkową Menzingen. Jak podają nam znajomi z Le Doctrinaire a propos tamtego dziełka, „Na stronie 11 widać zdjęcie pokazujące abp Lefebvre’a i bp de Castro Mayera z małym pytaniem pod spodem « Dwaj jedyni biskupi, którzy skutecznie zachowali Tradycję… ale po nich? » Dzisiaj, jeśli odpowiemy sobie na to pytanie, jedno tylko imię przychodzi nam do głowy: biskup Ryszard Williamson. Jeśli chodzi o pozostałych trzech, módlmy się za nich.”

Nie można nie przyznać tym słowom słuszności.

A swoją drogą, mam też nadzieję, że uda mi się zdobyć najnowszą książkę, zanim wszystkie egzemplarze ulegną zniszczeniu w piecach Menzingen.

Pelagius Asturiensis. Informacje pochodzą z osobistych kontaktów we Francji oraz z forum Un évêque s’est levé i strony Le Doctrinaire.

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s