O Soborowym Kościele i o tym prawdziwym, słóweczko

Pius_XII_Mass

Pius XII odprawiający Mszę

Credo in unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam… Kościół katolicki jest jeden, święty, powszechny i apostolski. Te cechy można znaleźć wśród wszystkich praktycznie kapłanów i wiernych należących, jak to się zwykło w posoborowej epoce mówić, do ruchu Tradycji. Na próżno jednak ich szukać wśród wielu (większości?) hierarchów i zwykłych wiernych wyznających soborowe nauczanie.

Pewien pan z Francji (ze strony Stagiryci) zwrócił niedawno moją uwagę na pewien artykuł, który najwyraźniej, jak uważa, ma na celu zmianę myślenia ludzi przez bardziej pozytywne ustosunkowanie ich do Neokościoła, tej soborowej podróbki Boskiej Instytucji. Tekst ten pojawił się na oficjalnym międzynarodowym portalu Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X i choć jest rzeczywiście ciekawy, byłby dość nietypowy dla niegdysiejszego DICI, bardziej walecznego, niż dzisiaj (o zmienionej linii wobec modernizmu i o cenzurowaniu tekstów abp Lefebvre’a można było już poczytać na stronie The Recusant). X. Michał Glaize, profesor eklezjologii w ekońskim seminarium i członek teologicznej komisji FSSPX podczas dyskusji doktrynalnych z Neorzymem, odpowiada na pytanie Czy można mówić o Kościele soborowym? Wyjaśniając korzyści i niekorzyści tego terminu, x. Glaize, co jasno wynika z treści, wyjaśnia jednocześnie niektóre wypowiedzi Przełożonego Generalnego FSSPX, które najwyraźniej nie były wystarczająco jasne dla wiernych Tradycji. Kilka przypadków w tekście artykułu explicite na to wskazuje, to nie tajemnica, ani szerzenie nieufności wobec osoby bp Bernarda Fellaya.

Nie poddając wcale pod wątpliwość teologicznych kompetencji x. Glaize’a, zdecydowałem jednak poszukać czegoś krótkiego, konkretnego i jednoznacznego w temacie. Otóż, oprócz niedawnego  Komentarza Eleison (numer 281 z 1 grudnia 2012), o którym pamiętałem, okazało się, że nie musiałem szukać daleko. Na tymże samym portalu DICI znalazłem, pod datą 4 sierpnia 2009, ciekawy i przejrzysty tekst, pełen wymownych cytatów, z jak zwykle wartego czytania pisma dominikanów z Avrillé, Le sel de la terre:

Jedna hierarchia dla dwóch Kościołów

Pope-Paul-VI-Crowning with Tiara

Koronacja Pawła VI

Ostatnia dostawa pisma Sel de la terre proponuje pouczający artykuł wstępny o pojęciu „Kościoła soborowego”. Wyrażenie to zostało po raz pierwszy użyte przez abp Benelliego w liście z 25 czerwca 1976, skierowanym do abp Lefebvre’a w imieniu papieża Pawła VI: „Jeśli (seminarzyści z Ecône) są dobrej woli i poważnie przygotowani do posługi kapłańskiej w prawdziwej wierności Kościołowi soborowemu, zajmiemy się następnie znalezieniem dla nich najlepszego rozwiązania.”

Autor artykułu z Sel de la terre zadaje pytanie: czy Kościół katolicki i Kościół soborowy posiadają tę samą hierarchię? – Odpowiada przyjmując plan artykułów Sumy teologicznej świętego Tomasza z Akwinu: obiekcje, argument z autorytetu, refleksja teologiczna, odpowiedź na obiekcje. Następuje aneks dotyczący Kościoła soborowego, gdzie zebranych jest kilka dokumentów abp Lefebvre’e, ojca Calmela o.p., Gustawa Corçao, Jana Madirana i Juliusza Meinvielle’a. Oto kilka urywków:

„Ten bezład, który panuje w chrześcijaństwie powiększa się z dnia na dzień i stawia nas w sytuacji wyjątkowej w historii, po świętym narodzeniu Pana Naszego: już nie wiemy, gdzie jest nasz Kościół! Za pomocą znaków widziałnych mamy pewne pojęcie koszmaru: nowoczesny świat przedstawia nam spektakl odwrotny do wielkiej schizmy zachodniej: dwa Kościoły z jednym papieżem”. (Gustaw Corçao, Itinéraires nr 187, listopad 1974, s.101)

„Moje stanowcze i wytrwałe przekonanie, tyle razy wyrażane tu, tam i gdzie indziej, to to, że między religią katolicką wyznawaną jeszcze kilka lat temu w całym świecie katolickim i tą religią otwarcie narzuconą czasom jako « nową », « progresistowską », « rozwiniętą », istnieje różnica gatunkowa, albo różnica z przeciwieństwa. Mamy więc obecnie dwa Kościoły rządzone i obsługiwane przez jedną i tę samą hierarchię: Kościół katolicki wszechczasów i ten Inny (…)”. (Gustaw Corçao, „Ten Inny”, w: Itinéraires nr 223, maj 1978)

„W swoim przemówieniu na konsystorzu z 24 maja (1976), gdzie abp Lefebre jest wymieniony kilka razy, Paweł VI (…) oskarża go o « stawianie się poza Kościołem ». Ale poza którym? Są dwa. A Paweł VI jeszcze nie zrzekł się bycia papieżem tych dwóch Kościołów jednocześnie. W tych warunkach, « poza Kościołem » pozostaje wieloznaczne i niczego nie oznacza.”

Clown Mass with bishop

Baloniki, nowe paramenta liturgiczne „formy zwyczajnej rytu rzymskiego”

„Że są obecnie dwa Kościoły, z jednym i tym samym Pawłem VI jako głową jednego i drugiego, nie jesteśmy bez celu, niczego nie wymyślamy, stwierdzamy, że tak jest.”

„Kilka episkopatów, które głoszą, że są w komunii z papieżem, i których papież nie wyrzuca ze swej komunii, obiektywnie opuściły komunię katolicką. (…) Tak, ale wiarołomni, dezerterzy, szalbierze, Paweł VI pozostaje ich głową i ich się nie wypiera, ani ich nie poprawia, zatrzymuje ich w komunii ze sobą, przewodniczy temu Kościołowi również. (…)”

fff Jugendmesse

Kard. Schonborn też lubi baloniki

„Jeśli Sobór wciąż był interpretowany tak, jak był, to za czynną albo bierną zgodą biskupów w komunii z papieżem. Tak powstał Kościół soborowy, inny od Kościoła katolickiego. (…)”

„Dwa Kościoły są pod władzą Pawła VI. Nie widzieć, że są dwa, czy nie widzieć, że są jeden drugiemu obcy, czy nie widzieć, że Paweł VI dotąd przewodniczy jednemu i drugiemu, jest zaślepieniem, i w pewnych przypadkach być może zaślepieniem nieprzezwyciężonym. Ale, zobaczywszy to, nie mówienie tego byłoby współudziałem w jego milczeniu wobec potwornej nieprawidłowości.” (…)

(Jan Madiran, artykuł redaktora Supplément-Voltigeur nr 39, czerwiec 1976, przytoczony w wydaniu specjalnym Itinéraires z kwietnia 1977, „Brutalne potępienie abp Lefebvre’a”, ss. 113-115.

jpii at assisi in 1986

Jan Paweł II pokazuje prawdziwą „hermeneutykę ciągłości” soborowego ekumenizmu

Ale jak można zdefiniować Kościół soborowy? Abp Lefebvre odpowiada: „To, co najlepiej definiuje cały kryzys w Kościele, to rzeczywiście ten liberalny duch ekumeniczny” (konferencja z 14 kwietnia 1978). I Sel de la terre przytacza serię cytatów założyciela Ecône: „Jaki jest leitmotiv Soboru? Co zainspirowało te teksty Soboru? To duch ekumeniczny. Poważnym błędem Soboru Watykańskiego II jest jego ekumenizm, ekumenizm liberalny, który całkowicie zmienia duchowość Kościoła. Jest się całkowicie wprawionym w osłupienie widząc, jak ten prawdziwie liberalny duch ekumeniczny przeniknął do wszystkich reform, który wywodzą się z Vaticanum II” (konferencja w Essen, 9 kwietnia 1978). – „Chcemy być w doskonałej jedności z Ojcem świętym, ale w jedności wiary katolickiej, ponieważ tylko ta jedność może nas zjednoczyć, ale nie ten gatunek jedności ekumenicznej, gatunek liberalnego ekumenizmu, bowiem uważam, że to jest to, co najlepiej definiuje nowoczesne tendencje i co możnaby prawie nazwać « nowoczesną herezją ». Jak miałem okazję powiedzieć w Essen, uważam, że to jest to, co najlepiej definiuje cały kryzys w Kościele, to rzeczywiście ten liberalny duch ekumeniczny. Mówię liberalny ekumenizm, ponieważ jest pewien ekumenizm, który, jeśli jest właściwie określony, mógłby być do przyjęcia. Ale ekumenizm liberalny, taki, jaki jest praktykowany przez aktualny Kościoł i zwłaszcza od Soboru Watykańskiego II, w sposób konieczny zawiera herezje”. (konferencja z 14 kwietnia 1978) – „To jest herezją nowoczesną, to jest naprawdę herezją nowoczesną, naprawdę można (ją) określić tym nowym terminem, bowiem rzeczywiście wydaje się, że istnieje nowa herezja oprócz modernizmu, liberalizmu, tych wszystkich błędów, wydaje mi się, że można zdefiniować ten nowoczesny błąd: ekumenizm, ten fałszywy ekumenizm”. (kazanie z 16 maja 1978)

Le Sel de la terre nr 59, zima 2006-2007

Z języka francuskiego, za DICI, tłumaczył Pelagius Asturiensis. Obrazki, jak zwykle w celach pedagogicznych, są moim dodatkiem. Przy okazji trafiłem na Kilka reflesji na temat suspensy a divinis abp Lefebvre’a, które traktują szczególnie o omawianym problemie. Tłumaczenie całej wypowiedzi pojawi się wkrótce.

Jednocześnie gorąco polecam ten kwartalnik wydawany przez dominikanów z Avrillé, którzy znani są z otwarcie i na różne sposoby wyrażanego głosu sprzeciwu wobec modernizmu i wszelkich prób praktycznego pojednania się z nim. Adres dominikanów: Couvent de la Haye-aux-Bonshommes, 49240 Avrillé, Francja (cena za jeden egzemplarz pisma: 15 €, roczny abonament, 4 numery: 48 €).

3 comments on “O Soborowym Kościele i o tym prawdziwym, słóweczko

  1. […] na łamach blogu o istniejącym od około 50 lat tworze słusznie zwanym Kościołem soborowym (O soborowym Kościele i o tym prawdziwym, słóweczko). Słowo to nie zostało wymyślone przez abp Lefebvre’a, ale przez samych członków hierarchii […]

  2. […] „Jedna hierarchia dla dwóch Kościołów”, „Arcybiskup Lefebvre o soborowym Kościele i suspensie a divinis”, Kto naucza wolności religijnej? Czyli: czy Kościół soborowy istnieje?, Kościół soborowy to modernistyczny Neokościół […]

  3. […] artykuły w temacie: „Jedna hierarchia dla dwóch Kościołów”, „Arcybiskup Lefebvre o soborowym Kościele i suspensie a divinis”, Kto naucza wolności […]

Zostaw komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s